Mji wa Nuru Chini ya Mbuyu

Neema alikuwa amezaliwa katika kijiji kidogo karibu na tambarare ambako upepo wa jioni ulipita kwenye nyasi kama sauti ya bahari. Wazee wa kijiji walizungumza mara nyingi kuhusu mbuyu mmoja mkubwa uliosimama peke yake mbali na nyumba. Walisema mizizi yake ilikuwa mikubwa kuliko matawi yake, na chini yake kulikuwa na njia ambayo haikuonekana mchana. Usiku wa mwezi mwembamba, Neema aliona mwanga wa kijani ukizunguka shina la mbuyu. Aliposogea, alisikia sauti ndogo kama kengele chini ya ardhi. Kwenye ufa wa mizizi aliona ngazi za mawe zikiteremka gizani. Alijua angeweza kurudi nyumbani, lakini udadisi ukamshinda.

Chini ya ardhi hakukuwa na pango, bali mji mzima uliowashwa na mawe ya buluu. Daraja nyembamba zilining’inia juu ya mito midogo ya maji yenye mwanga, na nyumba za duara zilijengwa ndani ya miamba. Watu wa mji huo walimkaribisha bila mshangao, kana kwamba walikuwa wamemsubiri.

Mzee mmoja aitwaye Baraka alimweleza kuwa mji huo uliitwa Nuru ya Mizizi. Mwanga wake ulitokana na chemchemi ya kale iliyounganisha miti, mito na watu wa juu. Lakini chemchemi ilikuwa ikififia kwa sababu mlango wa dunia ya juu ulikuwa umefungwa kwa hofu na kusahaulika.

Neema hakuwa na silaha wala uchawi. Kitu pekee alichokuwa nacho ni wimbo ambao bibi yake alimfundisha utotoni. Alipouimba karibu na chemchemi, mwanga ulianza kurudi taratibu. Baraka akatabasamu; wimbo huo ulikuwa kumbukumbu ya zamani iliyopotea juu ya ardhi.

Asubuhi ilipofika, Neema alijikuta tena chini ya mbuyu. Hakukuwa na ngazi wala mwanga, lakini kwenye kiganja chake kulikuwa na jiwe dogo la buluu. Tangu siku hiyo, kila alipolisikia kijiji kikizungumza kuhusu miti ya zamani, alijua kuwa baadhi ya hadithi si za kutisha watoto—ni njia za kukumbuka milango ambayo dunia haipaswi kuisahau.